فکرم و نمی تونم درس حسابی متمرکز کنم و درس درمون حرف بزنم. این پست هم فقط جهت اطلاع عموم  است و ارزش دیگری ندارد. (نه از هر نظری ها!! واسه خودم ارزشمند هستش.)

یه چی تو مایه های عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد!!
یه خبری هم که می خوام بدم نمی تونم عین بچه ی آدم بدم. بابا می خوام بگم که نامزد کردم. همین! آخیش..

قصه ی به هم رسیدن ما هم مثنوی هفتاد من کاغذه.

از آرزوهام ازدواج به شیوه ی سنتی بودش. 2 سال پیش اومدن خواستگاریم. پسر دوست بابایی هستش و با نوید و رضا دوست جون جونی..
ولی من تا روز خواستگاری ندیده بودمش.فقط یه تصویر مبهم مال وقتی که 10 سالم بود. تو جشن ازدواج برادرش! چیزی آیا یادم مونده بود!!
به 1001 دلیل که واسه خودم منطقی بود جواب رد دادم ولی این شروع ماجرا بود. بالاخره بعد از 2 سال با پا در میونی 5457844687 بزرگتر راضی شدم یه بار دیگه بیان خواستگاری و من برای بار اول و آخر باهاش صحبت کنم.(از نظر خودم این دیدار آخر بود هر چند که از همون دو سال پیش مهرش به دلم نشسته بود. ولی می خواستم این علاقه را انکار کنم چون به نظرم علاقه ی بدون دلیل غیر عاقلانه است و زود هم آتیشش خاموش می شه). حتی تا لحظه ای که مامانش گفت برید با هم صحبتاتون و بکنین من قاطعانه فک می کردم جوابم نه هستش. همش من سوال پرسیدم اون جواب داد و آخر سر از اینکه یه نفر چطور ریز ترین مسایلش هم مثه من هستش متعجب بودم. هیچکی تا حالا اینقد شبیه من نبوده با افکار و عقاید و اخلاقی که همیشه مد نظرم بوده.
همون موقع هم برگشت بهم گفت خیلی کلکی همه چی از من فهمیدی من هیچی از تو ولی ندونستم!
این شد شروع ماجرا و وقتی که رفتن مامان پرسید چطور بود لبخند زدم.(همیشه یا شونه هام و می نداختم بالا یا هیچی عکس العمل نداشتم حتی در حد پلک زدن!)
بعدش هم انگاری یه دستی من و هل داد جلو. جلسه های بعدی به سرعت برگزار شد تا اینکه بالاخره نامزد شدیم..
من ولی پر از استرس و نگرانی هستم. اصن نمی فهمم روزا چطور می گذره.

آیا از عهده ی مسئولیتش بر می یام؟ آیا اینقد بزرگ شدم که بخوام وارد یه زندگی بشم؟ آیا برخورد و رفتار مناسب رو با خانوادش دارم.(چون حسابی مورد علاقه ی خانوادش هم هستم و فک می کنن آسمون سوراخ شده من افتادم پایین. حس می کنم بیشتر باید حواسم رو جمع کنم..). آیا صبور هستم که از پس مشکلات بر بیام؟ و شونصد تا آیا دیگه!!
بدترین شرایط اینه که بچه ی آخر هستش و من آخرین عضو خانوادشون می شم و همه روم زوم هستن!(فک کن به محضی که رسما بشم زن آقا می شم زن دایی و زن عمو!! یعنی در اوج جوانی ییهو پیر شدن!!!)